Een paar weken geleden was ik met mijn vrouw in Fifteen. Jamie Olivers ‘project’ om kansarme jongeren op weg te helpen. Mijn vrouw is doorgaans een uitstekende barometer om beleving te ‘meten’. Ze is erg fijngevoelig en geeft zonder (voor)oordeel terug wat ze beleeft. In Fifteen werken dus kansarme jongeren en je hebt vast gelezen of gehoord van dit project. Details sla ik dus even over. Waarom dan toch deze post? Mijn ervaring daar ter plaatse was voor mij een leerzame, en die deel ik dus graag met je. Eén van mijn grote overtuigingen zie je op dit plaatje:

Daarmee geloof ik dat jij zelf de beste tool bent om in jouw werk hét verschil te maken. Dus niet meedoen met algemene standaarden, normen en sociale verplichting. Maar zijn wie je écht bent. En in Fifteen zag ik hoe de teamleden dat in de praktijk brachten:

 

Voorstellen:

Vaak associëren we het voorstellen aan tafel als typisch Amerikaans en weinig persoonlijk. In Fifteen stelt niet iedereen zich voor. Echter diegenen die het wél doen, doen het op een oprechte warme wijze. Emily stelde zich zo voor en gaf aan ons te voorzien van mooie wijnen bij de gekozen gerechten. De wijnen die ze kwam schenken lichtte ze toe op bijzondere wijze. Vrij vertaald: “Deze wijnboer was zo gek als een deur en niet echt een aardig iemand voor zijn naasten, maar hij kan wel geweldige wijnen maken. Proef maar eens hoe deze wijn past bij de ……” Niet alledaags, en erg aanstekelijk.

 

Wijnen en gerechten ‘verkopen’:

De jongeman die ons de kaart bracht en de bestelling opnam, was een rasverkoper in wording. Met volle overtuiging verkocht hij ons het aperitief van het huis. En bij het overhandigen van de kaart stelde hij de vraag: Waar hebben jullie zin in? En vervolgens adviseerde hij de ’42 day old rumpsteak’ als het mooiste stukje vlees, sappig en krachtig van smaak. Niet opgedreund, maar met het gevoel alsof hij het net zelf ook had gegeten. Zonder gene en met trots deed hij dit met alle gerechten waarover we vragen hadden.

 

Contact maken:

De jongeman die steeds tafels uithaalde nadat gasten zijn uitgegeten, maakte op spontane wijze contact: ‘Are you German?’. Toen hij begreep dat dat niet helemaal de juiste inschatting was, grapte hij er de rest van de avond op los. De drie mensen die we deze avond hebben leren kennen maakten alledrie op geheel eigen wijze écht contact. En bovendien was zichtbaar dat de teamleden onderling op dezelfde prettige respectvolle wijze met elkaar omgingen. Een plezier om mee te maken.

 

Bottom line? Tja, ik spreek bijna dagelijks mensen over dit onderwerp. We noemen het dan gastvrijheid, klantgerichtheid, service, sales, etc. Maar waar het in mijn ogen op neer komt is dit. Je hoeft niet de meest kansrijke mens op aarde te zijn om er echt iets van te maken. Ik zie zo vaak mensen met méér kansen dan de jongeren van Fifteen, die vele malen minder moeite doen voor hun gasten/klanten/cliënten dan deze ‘kansarmen’. Dus wie je ook bent, wat je ook doet; doe het vanuit wie jij echt bent en streef ernaar om er het beste van te maken. Complimenten aan Jamie Oliver, want iemand moet zijn nek uitsteken. En ook voor soortgelijke initiatiefnemers. Bv. Loek Beeren van ‘The Colour Kitchen’!